شیراز تحلیل _ جنگ در جنوب تنها زیرساختها و شریانهای اقتصادی را هدف نگرفته؛ جانهای بیپناه کودکان، هزینهای است که بیرحمانهترین بخش این بحران را به نمایش میگذارد. یادآوری شهردار منطقه یک شیراز از فاجعهی کودکان میناب، نه تنها یک ابراز همدردی، بلکه زنگ خطری است که ضرورت تغییر رویکردها به سمت «پدافند انسانی» را گوشزد میکند. در میانه اخبار ناترازیهای انرژی و تهدیدات نظامی، آیا جایی برای تأمین امنیت روانی کودکانی که قربانیان خاموش این کارزارند، باقی مانده است؟ وقتی از «حفظ کودکان» سخن میگوییم، آیا فراتر از بیانیههای اخلاقی، برنامهای برای تابآوری اجتماعی در برابر این زخمهای عمیق وجود دارد؟
به گزارش واحد ارتباطات شهرداری منطقه یک شیراز سارا قائدی، شهردار منطقه یک شیراز، با اشاره به پیامدهای انسانی جنگ اخیر و حملات به جنوب کشور، اظهار داشت: جنوب، پاره تن ایران است؛ زخمی که بر این سرزمین مینشیند، بر قلب همه ایرانیان نقش میبندد و اندوه آن تا سالها در حافظه این ملت باقی خواهد ماند.
وی افزود: هنوز داغ فرزندان بیگناه این سرزمین، بهویژه ۱۶۸ کودک میناب، بر دلها سنگینی میکند. کودکانی که هیچ نقشی در جنگ و خشونت نداشتند، اما بیپناهترین قربانیان آن شدند. هیچ واژهای توان توصیف اندوه خانوادههایی را که عزیزان کوچک خود را از دست دادهاند، ندارد.
شهردار منطقه یک شیراز با تأکید بر ضرورت حمایت از کودکان در شرایط بحرانی گفت: جنگ، تنها ساختمانها را ویران نمیکند؛ امنیت روانی، رؤیاها و آینده کودکان را نیز هدف قرار میدهد. در روزهای بحران، نخستین مسئولیت همه ما، حفاظت از جان، آرامش و سلامت جسم و روان کودکان و سالمندان است.
قائدی تصریح کرد: کودکان باید صدای خنده، مهر و امید را بشنوند، نه آژیر خطر و انفجار. هیچ کودکی نباید با ترس از جنگ بزرگ شود و هیچ آیندهای نباید در سایه خشونت شکل بگیرد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: امروز بیش از هر زمان دیگری باید پیام صلح، همدلی و مسئولیتپذیری را زنده نگه داریم و باور داشته باشیم که حفظ جان کودکان، فراتر از هر اختلاف و بحرانی، یک وظیفه انسانی و اخلاقی است. جنگ را از گوش کودکان دور بداریم؛ چرا که آینده ایران، در لبخند و امنیت کودکانش معنا پیدا میکند.
انتهای پیام
